Bio

Mijn naam is Joep Heldoorn (Tilburg, 1969) en ik ben oprichter en eigenaar van deze website. Ik woon samen met mijn man in Amsterdam

1. Werkverleden

Nadat ik mijn studie klinische psychologie aan de Radboud Universiteit had afgerond, heb ik een aantal jaren in de jeugdhulpverlening gewerkt. In 2000 ben ik naar Amsterdam verhuisd voor de liefde. Niet lang daarna startte ik als coach bij de Gemeente Amsterdam. Vanaf 2010 tot 2017 werkte ik voor dezelfde werkgever als beleidsadviseur Werk, Participatie en Inkomen. Mijn hoofdonderwerpen waren re-integratie en bijzonder doelgroepen (sekswerkers; verslaafden en daklozen).

Begin 2017 ben ik volledig en duurzaam arbeidsongeschikt verklaard. Dit op grond van ernstige chronische (pijn)klachten. Gelukkig ben ik nog wel in staat om te schrijven – zolang tijdsdruk en stress ontbreken.

2. Pijnklachten

Sinds 2017 ben ik volledig en duurzaam arbeidsongeschikt verklaard op grond van ernstige, chronische (pijn)klachten. Ik lijd aan twee vormen van perifere neuropathie (een neurologische afwijking aan de zenuwen) en mijn hiv heeft de pijnklachten die ik daarvan heb verergerd. Voor meer informatie over de vormen van neuropathie die ik heb, kun je terecht op deze pagina over HMSN en deze over DVN. Inmiddels slik ik de nodige pijnmedicijnen en gebruik ik een gram medicinale cannabis per dag. Daarnaast heb ik last van een emotieregulatiestoornis die maakt dat ik slecht om kan gaan met spanning; deze loopt bij mij om kleine redenen al snel hoog op.

Dit alles heeft tot gevolg dat ik veel minder schrijf dan ik zou willen. Ik schrijf, behalve voor deze website, op gezette tijden over hiv en andere zaken die me interesseren. Zo heb ik een vaste columns in Plus> en schrijf ik voor het magazine Hello Gorgeous. Al mijn artikelen en blogs staan online en zijn voor iedereen vindbaar.

Mijn columns en artikelen vind je onder meer via de volgende links:

  1. Mijn vaste column in het verenigingsblad van de Hiv Vereniging;
  2. Artikelen voor het magazine Hello Gorgeous;
  3. Over diverse onderwerpen schrijf ik op mijn blogpagina op Yoors.

3. Tot slot

Het blijft altijd de vraag of je open moet zijn over je lichamelijke en psychische aandoeningen – stigmatisering ligt immers al snel op de loer. Ik kies doelbewust voor openheid over hetgeen ik mankeer. Wat ik daarmee hoop te bereiken is dat ook anderen de stap durven zetten om open te zijn over hun hiv of psychiatrische problemen. Hiv is niets meer of minder dan een virus en een psychische kwetsbaarheid maakt iemand nog niet tot een ‘verward of gevaarlijk persoon’.

Openheid over lichamelijke en psychische ziektes vind ik belangrijk. Allereerst omdat het mezelf meer ruimte en rust geeft. En daarnaast omdat stigmatisering alleen bestreden kan worden door zichtbaarheid. Door mezelf te laten zien als man met hiv en psychische klachten, hoop ik, al is het maar bij een enkeling, vooroordelen over hiv en psychiatrische kwalen te beslechten.

Reacties zijn gesloten.