Stilzwijgen draagt bij aan stigma op hiv

Stigma op hiv

Nog steeds weten veel mensen niet dat succesvolle behandeling van hiv, overdracht van hiv onmogelijk maakt. De behandeling van hiv maakt het virus namelijk ‘niet-detecteerbaar’ waardoor overdracht van hiv via seksueel contact niet langer mogelijk is. Dit wordt n=n genoemd (niet-detecteerbaar = niet-overdraagbaar). N=n blijkt echter een lastige boodschap om te verkopen aan het grote publiek – dat daardoor onwetend blijft over deze cruciale boodschap.

Die onwetendheid hebben mensen met hiv óók aan zichzelf te danken. Want doordat velen van ons niet open zijn over hun hiv-status, gaan tal van kansen voorbij om het over n=n te hebben. Onder meer daardoor is de impact van n=n vooralsnog kleiner dan gehoopt. En daar zijn alle mensen met hiv de dupe van. Het stigma op hiv zal immers niet verdwijnen zolang niet algemeen bekend is dat de meeste mensen met hiv het virus niet kunnen overdragen.

Steeds minder begrip

Ik begrijp heel goed dat sommige mensen zich wel drie keer zullen bedenken alvorens te openbaren dat ze hiv hebben. Maar ik heb steeds minder begrip voor de randstedelijke, witte vrouwen en homomannen die hun leven goed op de rails hebben en desondanks – of juist daarom – hun hiv verzwijgen. Dit stilzwijgen draagt bij aan het stigma dat hiv nog steeds aankleeft. Zij bewijzen daarmee dan ook niet alleen zichzelf, maar ook de hiv-community een slechte dienst. Want willen we dat de n=n doorsijpelt en het stigma op hiv vermindert, dan zullen we onszelf en de boodschap n=n met verve op de kaart moeten blijven zetten.

Onzin

Te vaak hoor ik nog teksten als ‘ik vind het niet nodig dat ze op mijn werk weten dat ik hiv heb’. Dat is dus echt onzin. Het is wel degelijk nodig, omdat openheid over hiv het stigma tegengaat. Iedereen met hiv kan dus zijn steentje bijdragen aan de normalisering van het virus. En ja, discriminatie van mensen met hiv komt voor. Dus natuurlijk loop je een zeker risico als je je mond open doet. Maar oefening baart kunst en weerbaarheid. And if we don’t do it, nobody else will.

Deze column verscheen in iets andere vorm eerder in Plus>, het verenigingsblad van de Hiv Vereniging.

Over stigmatisering schreef ik eerder dit artikel.

Getagd , , . Bladwijzer de permalink.

2 reacties op Stilzwijgen draagt bij aan stigma op hiv

  1. Michele Negele zeggen:

    Ik ben als puber begin jaren tachtig geïnfecteerd en heb in de beginjaren van de hiv vn en voorlichting besloten ervoor uit te komen. Op tv bij karel de graaf in 91. Veel publiek, op scholen etc erover gesproken. Inmiddels heb ik in meedere landen gewoont en ben altijd opeover mijn status gebleven. Uiteraard heb ik discriminatie mee gemaakt. Maar grotendeels medeleven. Mijn ervarleert dat hoe makkelijker ik erover doe, het zonder schaamte vertel, hoe makkelijker en normaler, bespreekbaarder het is. In de meest verschillende zettingen, met allemaal verschillende leeftijden van Kids tot oudjes. Mensen kunnen je verbazen. Soms zie ik hoe mijn delen anderen helpt hun beladen thema’s te delen

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *